~ นิทานก่อนนอน?? ~

posted on 21 Jan 2009 18:05 by yurain

คืนวันเทศกาลที่มีแต่ความสุข ในเมืองเต็มไปด้วยผู้คน รอยยิ้ม คู่รักต่างจูงมือกันเดินคลอเคลียไปด้วยความอบอุ่น

กลับมีชายหนุ่มมคนนึง เดินในสวนสาธารณะคนเดียว สีหน้าเขาปราศจากความสุขโดยสิ้นเชิง เค้าเป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่ไม่มีทั้งเงินทอง ชื่อเสียง และคนรัก

เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ยาวตัวหนึ่ง แล้วจู่ๆก็มีชายแก่คนหนึ่งเข้ามาคุยกับเขา

ชายแก่ : เจ้าหนุ่ม.. ทำไมหน้าตาเจ้าถึงได้หม่นหมอง ในคืนดีๆเช่นนี้ล่ะ?

ชายหนุ่ม : ผมจะมีความสุขได้ยังไงล่ะลุง ในเมื่อผมไม่มีทั้งเงินทอง ชื่อเสียง หรือแฟนสวยๆสักคน

ชายแก่ : งั้นหากเจ้าได้สิ่งเหล่านั้นมาครองครอง เจ้าจะมีความสุขอย่างนั้นสินะ?

ชายหนุ่ม : แหงสิลุง

ชายแก่ : งั้นจัดไป....

ทันใดนั้นเอง ปาฏิหารย์ก็เกิดขึ้น ชายหนุ่มได้เข้าไปอยู่ในคฤหาสถ์หลังใหญ่ เต็มไปด้วยเหล่าคนรับใช้มากมายที่เรียกเขาว่านายท่าน เขามีแฟนสาวสุดสวย และเงินในบัญชีมากพอที่ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด

ชายหนุ่มมีความสุขมาก คืนวันเทศกาลในปีต่อมาเขาจึงไปรอชายแก่ที่สวนสาธารณะแห่งเดิม เพื่อที่จะขอบคุณพรที่ได้รับมาจากชายแก่นั้น แต่ก็ไม่พบ

ทุกปีเขาไปรอชายแก่ที่สวนสาธารณะแห่งเดิม หลายปีผ่านไป เขาก็ไม่พบชายแก่ผู้นั้นเลย จนกระทั่งในคืนของปีที่ 30 ในที่สุดเขาก็พบชายแก่อีกครั้ง

"ว่ายังไงล่ะเจ้าหนุ่ม เจ้ามีความสุขดีไหม"

 ชายคนนั้นมีสีหน้าที่หม่นหมองอีกครั้ง ก่อนอื่นเขาได้ขอบคุณชายแก่สำหรับพรที่เขาได้รับแล้วก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ชายแก่ฟัง ในช่วงปีแรกๆเขาให้ชีวิตอย่างหรูหราอยากได้อะไรก็ซื้อได้ ได้แต่งงานกับแฟนสาวแสนสวยของเขา และมีลูกด้วยกัน แต่หลายปีผ่านไปการใช้ชีวิตของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลง เขาเริ่มมีความสุขกับการเที่ยวเสเพล ดื่มเหล้า เล่นการพนัน จนทำให้ร่างกายทรุดโทรมลงมาก ภรรยาเขาก็มีความสุขกับการชอปปิ้งอย่างฟุ่มเฟือยและจับกลุ่มกันนินทาผู้อื่น ส่วนลูกของเขาก็กลายเป็นเด็กมีปัญหา เอาแต่ใจ ไม่ยอมเรียนหนังสือ คบอันธพาลและออกไปก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน

ชายแก่ : อย่างนั้นหรอกหรือ..... ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้พรเพิ่มกับเจ้าอีกข้อหนึ่ง แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจ้าจะขอได้ เจ้าจะขอพรอะไรดีล่ะ

ชายหนุ่ม : ....ถ้าอย่างนั้น ผมขอกลับไปเป็นคนธรรมดาเหมือนเดิม จะได้ไหมท่าน

ชายแก่ : ย่อมได้ ความปรารถนาของเจ้าจะเป็นจริง ณ บัดเดี๋ยวนี้...

 

ชายหนุ่มสะดุ้งขึ้นสุดตัว เขาพบว่าเขากลับไปเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลยเหมือนเดิม ยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม สวนสาธารณะแห่งเดิม

สิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงแค่เขาฝันไป ไม่มีใครรู้ได้

แต่ตอนนี้ในใจเขาคิดอยู่เรื่องเดียว

 

"กูจะไม่คุยกับคนแปลกหน้าอีก"

 

 

 

 

 

 

------------------

เอนทรี่นี้ จริงๆแล้วมาจากวันก่อนผมไปเดิน B2S แล้วไปเปิดหนังสืออ่านเล่นๆ ไปเจอเรื่องนี้เข้า แต่ผมจำไม่ได้ว่าหนังสือชื่ออะไรอ่ะ พอดีรีบ แต่ชอบเนื้อหามากเลยจำเนื้อเรื่องหลักๆได้แล้วก็เอามาเขียนใหม่เท่าที่จำได้^^

 

Comment

Comment:

Tweet

#2 By PUMP201 on 2009-01-22 22:43

55+ ตลกดิหะ


^^ ชอบ ๆsad smile

#1 By (114.128.56.251) on 2009-01-21 19:26