Winter Melody

ห้องรกมาก....

วันนี้หลังจากทำนู่นทำนี่ช่วงเช้าเสร็จ เลยถือโอกาสจัดห้องซะเลย

จัดไปจัดมาก็เจอสิ่งของที่มีความทรงจำอัดแน่นอยู่มากมาย ในลังที่เหมือนกองขยะนั่น

ทั้งตุ๊กตุ่นยางของเล่นสมัยเด็ก ภาพถ่ายกับเพื่อนๆ การ์ตูนเก่าๆ สมุดจดสมัยเรียน เลโก้ ฯลฯ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่สะดุด และหยุดอ่านมันนานที่สุด

นั่นคือสมุดเล่มหนึ่ง ที่จำได้ว่าซื้อมาทำตามกระแสตอนช่วงนั้นเท่านั้นเอง

มันคือ"สมุดเฟรนชิพ" สมัยประถม

มันเป็นเล่มแรกและเล่มเดียวที่ทำ และไม่นึกว่าปัจจุบันมันจะมีค่ากับตัวเองมากขนาดนี้(เพราะตอนจบมัธยม ได้เอาเสื้อนักเรียนที่ใส่วันสุดท้ายจับทำเฟรนชิพซะ)

ข้างในนั้น มีทั้งชื่อเพื่อนที่สนิทมากในสมัยนู้น มีเบอร์โทร มีข้อความกวนๆแบบเด็กๆ และความปราถนาดีของเพื่อนที่มีต่อเราอัดแน่นไว้มากมาย

มีของคนนึง ซึ่งเป็นเพื่อนคนสำคัญที่ยังจำได้จนวันนี้ เขียนไว้เป็นกลอนซะเพราะ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นฝีมือของเด็กประถม

มีเนื้อความว่า

~ ฉันเป็นเพียงคนเดินทาง ~

ฝ่าฟ้ากว้างมารู้จัก      ฉันเพียงผ่านมาทักทาย      สักวันหนึ่งฉันคงต้องไป

ผูกพันธ์กันมามากเธอก็รู้      แต่จะอยู่คงไม่ได้      ที่ฟ้ากว้างที่ห่างไกล

เพียงเก็บฉันไว้คิดถึงก็พอ   

โดย เจี๊ยบ วันที่ 7 มีนาคม 2536

.

.

.

ทุกวันนี้ ผมแทบลืมหน้าตาเพื่อนๆที่อยู่ภายในเฟรนชิพเล่มนี้ไปหมดแล้ว ทุกคนคงจะเติบโตขึ้นตามทางของตัวเอง หากเราเดินสวนทางกันในวันนี้คงจะจำกันไม่ได้และคงเป็นเพียงคนแปลกหน้า

แต่บอกได้คำเดียวว่าคิดถึงเพื่อนทุกคน และจะเก็บเศษเสี้ยวของความทรงจำนี้ไว้ตลอดไป

อ้วน แห่ง โรงเรียนสมิทธิโชติ(ลืมไปเลยนะเนี่ย ว่าเคยมีคนเรียกเราอย่างนี้อยู่)

.

.

.

#อัพเดทนิดนึง มีคนอยากเห็นรูปไอ้กระผมตอนโชตะ เจอรีเควสงี้ก็อึ้งไปหลายวิเหมือนกัน กลัวเขาจะหาว่าไม่กล้าก็ จัดไปครับ...

ตอนป.4 ยังไม่ตุ้ยนุ้ยเท่าไหร่

ตอนม.1 ตอนนี้อวบระยะสุดท้าย(คนที่สองแถวล่างสุด)