Winter Melody

สวัสดีครับ

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มาอัพบล็อคเลยอ่ะครับ บล็อคนี้เลยถูกดองจนจะเน่าอยู่แล้ว

ไหนๆก็ไหนๆ เลยเข้ามาอัพสักหน่อย^^'

ช่วงอาทิตย์นี้เป็นช่วงที่โหด มันส์ ฮา ที่สุดของการทำทีสิดจบของผมเลยเนื่องเพราะเป็นช่วงการแจก Questionnaire หรือที่เรียกบ้านๆว่าแจกแบบสอบถามเพื่อรวมรวมข้อมูลที่ทำสถิตินั่นเอง(อาจจะโหดน้อยกว่า สอบประมวลหรือสอบดีเฟน แต่เรื่องความสนุกกินขาดเลย)

สำหรับผม มันเป็นช่วงที่สนุกแทบที่สุดของการทำงานชิ้นนี้แล้วอ่ะ เพราะมันต้องออกแรงไปนั่งเก็บแบบสอบถามเอง แจกเองทีละชุดๆ ซึ่งกลุ่มเป้าหมายของผมเนี่ย คือนักเรียนที่ไปเรียนภาษาญี่ปุ่นที่โรงเรียนไมนิจิ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นน้องๆนักเรียน

แล้วงานนี้ต้องบินเดี่ยวด้วยสิ เลยต้องเตรียมตัวกันหน่อย สิ่งที่ต้องเตรียมมีดังนี้

1. เช็คเวลาช่วงที่เปิดคอสเรียน(เพราะถ้าไปผิดเวลาไม่รู้จะไปนั่งแจกลิงที่ไหน)

2. แบบสอบถาม

3. ความกล้า และหน้าด้าน

โดยเฉพาะข้อสามเนี่ยสำคัญเลย ไอ้เรามันก็พวกหน้าบางด้วยอ่ะนะ งานนี้เพื่อความอยู่รอดเลยต้องหาคอนกรีตมาโปะซะ ไม่ยั่งงั้นแจกไม่ได้แน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกที่ไปเรียนภาษาญี่ปุ่นเนี่ย มีแต่ออกแนว โมเอ๊ะ โมเอะ ยิ่งไม่คุ้นอยู่ ไม่เป็นอันได้ข้อมูลซะที

วิธีการไปแจกเนี่ย ผมใช้วิธีการดักตีหัวหน้าประตู คือ ผมจะนั่งๆ นอนๆ ยืนๆ อยู่แถวๆทางเข้า ใครเข้ามาที่สำนักงานไมนิจิ ถ้าดูโหงวเฮ้งแล้วน่าจะเป็นคนที่มาเรียน ตูข้าจับทำหมด ถ้าไม่แน่ใจจะเข้าไปถามก่อน ถ้าใช่ก็จับทำซะ

ผมไปทั้งสิ้น 3-4วัน โดยเฉพาะ วันเสาร์อาทิตย์ซึ่งมีคอสเรียนเปิดมากที่สุด แล้วไปตั้งแต่เช้าจนเย็น นั่งมันอยู่ตรงนั้นแหละ จนนักเรียนบางคนนึกว่าผมเป็นพนักงานของไมนิจิเลย แต่ก็ดีทำให้แจกง่ายขึ้น พี่ๆสต๊าฟของไมนิจิก็ใจดีมากมาย คอยให้ผมหาเรื่องคุยอยู่ตลอดแก้เบื่อ ดีนะที่สนิทกันมาบ้างไม่งั้นคงไซโคมากกว่านี้

ปัญหาของช่วงแรกๆคือ อาย ไม่กล้าแจก จนทำให้เหยื่อหลุดลอยไปหลายรายแต่พออยู่นานๆเข้าชักชิน หลังๆมาเจอใครชาร์ตหมด ^^ แต่ปัญหาไม่ได้อยู่แค่ตรงนั้น ใครที่เคยเรียนพิเศษจะรู้ว่า มีบางคราสที่พอเลิกเรียนปุ๊ป จะวิ่งกรูกันหน้าตั๊งเพื่อที่จะกลับบ้าน ราวกับว่า ถ้าไม่รีบไปตอนนี้บ้านจะวิ่งหนีไปยังไงยั่งงั้น วันแรกที่ไปแจก ดักได้ท้ายขบวนแค่ 2 คน - -

วันต่อมาผมแก้มือใหม่ นั่งดูเวลาตลอดเวลา พอเริ่มได้ยินเสียงว่าเลิกเรียนปั๊ป ขบวนที่วิ่งราวควายหายวิ่งกรูกันมาอีกครั้ง

ครั้งนี้ผมไม่รอช้า โดดขวางที่หัวขบวนเลย เสี้ยววินาทีนั้น ผมเห็นหน้าน้องที่เดินนำหน้านี่เหว๋อมาก แถมสะดุ้งถอยหลังไปราว 2 ก้าวตั้งท่าสู้

ผมล่ะฮาแตกเลย แล้วก็อธิบายให้พวกเขาฟังว่า ไม่ได้มาดักปล้นครับ มาแจกแบบสอบถาม ดีที่พี่ฉิมที่เป็นพนักงานเค้าอยู่ตรงนั้น ก็ช่วยพูดว่าให้ช่วยๆกันทำหน่อย เลยแจกเด็กคอร์สนั้นได้เกือบทุกคน นั่นเป็นการประสบความสำเร็จให้การแจกครั้งแรกของผม ได้เกือบ20ชุด

หลังจากคราวนั้น ผมเลยนั่งคิดว่า มาดักตอนเลิกเรียนนี่ท่าจะไม่ดีแน่ เลยเปลี่ยนยุทธวิธีเป็น แจกตอนพักเบรค15นาที แทน ปรากฏว่ารอบวันเสาร์เช้าที่ผมลองทฤษฏีนี้ มีคอร์สเปิดกว่า 5 คอร์ส แล้วดันพักพร้อมกันอีก

โอ.....ชุลมุนมากครับ ไม่รู้ใครเป็นใคร เดินเข้าห้องน้ำมาไม่รู้แจกยัง หรือคนนี้ทำแล้วคนนี้ยังไม่ทำ ผมแจกคนเดียวจำได้ไม่หมดครับ คนเกือบครึ่งร้อย แทบอ้วก แถมเวลาก็มีแค่15นาที บางคนก็เอากลับเข้าไปทำแล้วมาให้ตอนเลิก ได้กลับมาบ้างหายสาปสูญบ้าง แต่ก็ยังดีที่ได้มาพอสมควร

ในที่สุดผมก็รู้วิธีการแจกที่แจ่มที่สุด นั่นก็คือการ ดักแจกก่อนเข้าเลยเรียนนั่นเอง ไม่มั่วเพราะมาทีละคน แล้วก็พอจะจำได้ว่าคนนี้ผ่านไปแล้วเพราะส่วนใหญ่มาเซ็นชื่อปุ๊ปก็เข้าห้องเรียนเลย ผมก็เลยดักรอมันตรงใบเซ็นชื่อนั่นแหละ แจกแล้วก็บอกให้เขาเอามาให้ตอนเบรคหรือตอนเลิกเลย วิธีนี้ผมสรุปว่าดีที่สุด แต่ก็มีอัตราการสาปสูญเยอะที่สุด เพราะบางคนก็ลืม บางคนก็ขี้เกียจทำก็มี

กว่าจะเก็บครบตามจำนวนที่ต้องการก็เหนื่อยพอดูเหมือนกัน แต่ก็สนุกมากเพราะได้เห็นปฏิกริยาตอบสนองหลากหลายรูปแบบของผู้ที่ตกเป็นเหยื่อการแจกแบบสอบถามของผม และได้ฝึกฝนการพบปะกับผู้อื่นไปในตัวด้วย

ต้องขอบคุณโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นไมนิจิที่เอื้อเฟื้อสถานที่ให้ไปเป็บข้อมูล

ขอบคุณพี่สต๊าฟทั้งหลายทั้งพี่ฉิม พี่เหมียว พี่วิน พี่น้อย คุณเก๋ พี่แชมป์ พี่เกิร์ล พี่บี พี่เอ และคนอื่นๆ ที่ช่วยอำนวยความสะดวกและไม่ไล่ตะเพิดผมไปซะก่อน ถ้าผมจบผมจะเอาขนมไปเซ่นพวกพี่ๆคร้าบ

ขอบคุณเหล่าเซนเซย์ทั้งทัตซึมิเซนเซย์ โชยะเซนเซย์ และคนอื่นๆที่ผมลืมชื่อ^^' ที่มาทักทายและฮาแตกตลอดตอนที่เจอผมนั่งแจก และมานั่งคุยแบบที่ผมใบ้กินเพราะลืมไปหมดแล้วที่เรียนมา 55+

และสุดท้ายต้องขอบคุณน้องๆ พี่ๆ เพื่อนๆ ที่ตกเป็นเหยื่อการทำแบบสอบถามของผม แหม 5 หน้า เองทำเป็นบ่น :P (ของเพื่อนผมทำแบบสอบถาม 18 หน้า บ้าไปแล้ว ใครจะไปตอบฟระ)

ถ้าบอกว่า "แกงกะหรี่ต้องเฮาส์" งั้น "เรียนภาษาญี่ปุ่นต้องไมนิจิ" สิ 555+ (แอบโฆษณา)

http://www.mainichiacademicgroup.com/newmainichi/main.htm

ภาพ : เจปัง