Winter Melody

ราตรี......รัตติกาลที่มืดมิด

สายฝนที่โปรยปรายลงมาเพียงเล็กน้อย ช่วยสร้างความเย็นสบายได้ในคืนที่ตอนกลางวันมีอากาศอันร้อนอบอ้าว

ณ มุมหนึ่งของห้องน้อยแห่งหนึ่ง

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่พึ่งเสร็จจากการสะสางงานของเขา พลันบังเกิดความรู้สึกประการหนึ่ง

เขาอ่อนล้ายิ่ง... ง่วงยิ่ง...

ดังนั้นเขาจึงคิดจะเข้านอน

เนื่องด้วยเช้าวันถัดมา เขามีภาระหน้าที่ที่สำคัญต้องทำ ยาม9โมงเช้า

หลังจากเอนตัวลงเตียงอันอ่อนนุ่ม และหมอนใบเก่าที่คุ้นเคย

เขาเหลือบไปเห็นหนังสือที่หยิบยืมมาจากสหายของเขาจำนวน12เล่ม

ดังนั้นเขาจึงคิดว่า ลองอ่านสักนิด เผื่อว่าหนังสือนั้นจะช่วยให้เขาหลับเร็วขึ้น สบายยิ่งขึ้น

เขาจึงเริ่มอ่านหนังสือนั้น

เนื้อหาของมันเป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มและเปียโน ที่เรียกว่า"เปียโนป่า"

...

....

......

เนิ่นนาน ไม่รู้เนิ่นนานเท่าใด

ชายหนุ่มอ่านหนังสือชุดนั้นด้วยความตั้งอกตั้งใจ ราวกับว่าโลกนี้มีเพียงเขากับหนังสือเหล่านั้น

...

.....

จากหนึ่งเล่ม ไปสู่สองเล่ม จากสองเล่มไปสู่สี่เล่ม

เวลาได้ผ่านไปแล้ว ชายหนุ่มได้รับรู้ถึงเสียงอย่างหนึ่งที่ทำให้เขาตื่นจากภวังค์

เสียงไก่ขัน

เสียงของสัตว์ชนิดนี้ แม้ได้ยินในยามปรกติจะเป็นเพียงเสียงสัตว์ธรรมดา แต่ยามนี้เปรียบเสมือนอัสนีบาตฟาดฟันเข้ามาในโสตประสาทของชายหนุ่ม

เขาเหลือบไปมองนาฬิกาเรือนเก่าที่บ่งบอกถึงเวลา6โมงเช้า

เมื่อเห็นผิดท่าดังนั้นแล้ว เขาจึงบังคับตัวเองให้เลิกอ่านหนังสือเหล่านั้นเสีย ตั้งนาฬิกาปลุก และปิดตาลงอย่างมิรอช้า

เขาคิดว่าพักผ่อนสักเล็กน้อย ยังดีกว่ามิได้พักผ่อนเลย เนื่องด้วยต้องใช้พลังกายในการรับมือกับภาระที่เขาต้องกระทำในเวลาอีกไม่ถึง3ชั่วโมง

เขาปิดตาลง และเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

...

....

.....

......

.......

เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา มิรู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไร พลันหันไปมองนาฬิกาเก่าแก่เรือนเดิม และสบถว่า

"ฉิบหายแล้วกู"