นาน(อีก)แล้ว ที่ผมไม่ได้แวะมาอัพเดต...

เนื่องด้วยข้ออ้างหลายๆอย่าง

ขี้เกียจ ไม่มีเวลา ไม่รู้จะเขียนอะไรดี และติด Facebook มากกว่าเพราะมันสะดวก

แต่นานๆครั้งก็เข้ามาดูการเคลื่อนไหวในนี้บ้าง

.

และสิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจมากก็คือ

ยังมีคนมาแวะเยี่ยม แวะชม แวะคอมเม้น เป็นระยะๆ

.

ทั้งๆที่เจ้าของบ้านอย่างผม ไม่เคยมาปัดกวาดเลย

จากสถิติในระบบ อย่างน้อยเฉลี่ย 30-40ครั้งต่อวัน

ทำให้ผมฉงนได้เล็กน้อยว่า พวกเขาที่เคราะห์ร้ายหลงมาทะเลทรายแห่งนี้ เค้ามากันได้ยังไง

.

แต่ยังไงซะ ทุกครั้งที่ผมเข้ามา

ผมก็จะเกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นในใจ.. มันคือความดีใจเล็กๆ

ที่อย่างน้อยก็ยังมีคนมาอ่าน มาตอบ มารับรู้ความคิด ความรู้สึก และตัวตนของผม

ไม่ว่าจะเป็นเหตุบังเอิญ หรือตั้งใจก็ตาม

.

ทำให้ผมอดไม่ได้ว่า

ผมต้องขอบคุณจริงๆ สำหรับผู้คนเหล่านั้น และคุณที่อ่านอยู่ในขณะนี้

ปรารถนาให้ทุกคนพบเจอแต่สิ่งดีๆในชีวิต

ขอบคุณมากครับ

^__^

...โตครับ

.

.

.

PS. หลังจากวันนั้น

วันบอกรักและวันลาจาก

ก็ประมาณ ปีนึงพอดี

ยังคงแห้วรับประทานเหมือนเดิม

แต่จากการได้สัมผัสกับโลกใหม่ๆ ชีวิตใหม่ๆ

อย่างน้อยก็ได้เจอกับเพื่อนใหม่ พี่น้อง และมิตรภาพดีๆ

ทำให้รู้สึกดีใจที่ตัดสินใจก้าวออกจากวิถีเดิมๆ

ลองค้นหาสิ่งใหม่ๆดูกันบ้างนะครับ